Teatr „Pinokio” pyta o rolę Dziecka, jaka jest?

Oddać Dzieciom i młodzieży (może wszystkim...) ich głos, o czym - jaka jest Ich rola, co myślą o swym znaczeniu. Pozycji. Oddać Im głos, ważność i wysłuchanie... Bardzo ważna sprawa. Jak rzecz o godności.

Jak tu przeżyć? Szkoła, klasa – środowisko, wspólnota. MOK-owska Scenografia mówi o dialogu społecznym – przedstawiającym chaos, entropię postępującą, może to ta wtórna? I będzie coś z niej, jakieś – inne - uporządkowanie?

Wielkie gumowe kule, które zdają się na sobie dźwigać Aktorzy-Sceny. Szukają swego miejsca. W grupach, oznaczeni koszulką z innym logo. Naturalna dążność do przynależności. Mam wrażenie, że przynależą w dużej mierze do socjal mediów, czy już AI. Jeżeli to... współczesna szkoła na przykład, to gdzie jest nauczyciel. Tutor. Milczący (na Scenie) z wielkim budzikiem-czasomierzem, nie należy – nie przewodniczy żadnej z samopowstałych grup; piłkarzy, influencerów, innych. Czy dzieci w szkole (w domu) zajmują się sami sobą? Ich świat stał się nieprzenikalny dla starszego pokolenia dorosłych.

Tematem sztuki, jak mówi reżyserka Izabela Spławska, jest pytanie młodych – A jaka jest twoja rola? Czy mają ją znaleźć sami? Metodą prób i błędów?

Fala w szkole. Wykluczenia - są tam, gdzie nie istnieje prawo, i w związku z tym rodzi się przemoc. Cywilizacja się nie-ubogaca, cofa się. Jak Wskazówki Zegara. Miejsce dla Siebie trzeba od nowa ustanawiać, tworzyć nowe społeczeństwo. Przestrzeń bezpieczną. Ciągle od nowa, by każdy uporządkował siebie. Zaufał. Tutaj, w spektaklu, kończy się dobrze – przeprosinami dla tego, który dał się skrzywdzić ostracyzmem. To dobrze rokuje.

Na spektakl młodszej grupy Teatru „Pinokio” pani Izabela zaprosiła rodziny Aktorów, dyskusja po-spektaklowa powinna mieć miejsce też w domach. Po teatrowym wysłuchaniu młodego pokolenia, gdzie nie tylko słowa mówią, ale całokształt odbioru scenicznego. Rodzice przyszli na spektakl ich dzieci do Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury.

Iwona Wróblak

czerwiec 2026 r.

  

 

Integracja i więzi rodzinno-przyjacielskie – najważniejsze

Urokliwe, zadbane zaplecze Domu Pomocy Społecznej w Międzyrzeczu. Upał nie jest tak dotkliwy w cieniu drzew na alejkach okalających DOM. Ciastka na stołach, powitanie znajomych, czekamy na nieodzowny zawsze na tym corocznym Spotkaniu program artystyczny. Sztuka, ta tak zwana niematerialna strona rzeczywistości od eonów czasu zawsze budowała spoistość wspólnot. Budujemy te więzi, zaciera się granica między tymi, co stąd, i tymi - co z zewnątrz. Śpiew okolicznych ptaków nam akompaniuje.

Dyrektorka Domu Pomocy Społecznej Anna Kwiecińska, z Polskim Towarzystwem Walki z Kalectwem Koło w Międzyrzeczu, Warsztatem Terapii Zajęciowej, powitała gości; m.in. starostę Agnieszkę Śnieg, która wspomniała o wielkim znaczeniu dbania o relacje łączące ludzi, nie tylko tutaj, jak myślę. Przywitano także Rodziny podopiecznych. Razem podobno na tegorocznym Spotkaniu było około dwustu gości... Nie ma w tym przypadku, to wieloletnia konsekwentna polityka integracji społecznej na poziomie lokalnym.

Podopieczni naszego DPS są widoczni w mieście. Zapraszani na wiele spotkań, na przykład do Centrum Wsparcia Rodziny – w naszej małej społeczności ośrodki społeczne współpracują ze sobą, w CWR w dawnym starym ogrodzie, odrestaurowanym, z roślinnością, pod drzewkami, jest miejsce, gdzie można na zewnątrz przy stoliku posiedzieć na krzesełkach; wziąć udział w różnych imprezach organizowanych dla mieszkańców. Sztuka, kultura, wyższa, ma się w DPS bardzo dobrze – dzięki kompetentnym instruktorom, terapeutom zajęciowym. Widziałam już tu kilka dobrych skeczy, kabaretów, nagradzanych na przeglądach i konkursach. Są też talenty muzyczne, wokalne, wśród podopiecznych.

Widuję ich, z okolicznych DPS-ów, z naszego ŚDS, Rokitna, na spotkaniach w Dyskusyjnym Klubie Książki, gdzie sami wybierają tematykę. Współpraca z gościnną Biblioteką Publiczną jest od długiego czasu częsta, i to nie tylko spotkania w DKK, różne projekty, widzę wśród gości kier. Biblioteki Publicznej Krystynę Pawłowską. Przychodzą z opiekunami licznie, czytają fragmenty literatury, jak mówi kier. WTZ Beata Romanowska, to ważne spotkania, szczególnie integrujące, na bazie Książki jako wartości samej w sobie, wyczekiwane wydarzenia kulturalne, na których czują się częścią społeczeństwa – co jest celem samym w sobie; uczestnictwo w życiu miasta, nawiązanie bliskich przyjacielskich relacji. Poczuć się śmielszym w tych relacjach. Poćwiczyć pamięć, co jest zawsze dobre, wystąpić przed publicznością. Wykorzystać jak największy wachlarz oferowanych możliwości.

Program artystyczny jest pod znakiem elegancji - tak się przyjmuje gości, i wyszukanego humoru. Smoking i garnitur z białym krawatem, kreacje damskie (pani Mirella Mikulska), i sukces instruktorki Agnieszki Tratowskiej i WTZ Międzyrzecz, której – razem z DPS-ową kostiumolożką M. Mikulską, krótkometrażowy filmik pt. „Miłosne loty” zdobył drugie miejsce na III Edycji Festiwalu „Warsztaty Filmowe” w Lesznie. Dziewięć minut szesnaście sekund... przedniej zabawy, pastiszu kryminału z lat dawnych, może Polski przedwojennej... Ponadczasowego, gdzie mafiozi są dobrze ubrani, jak ferajnie przystało, ich kroki wyraźnie słyszalne, na pierwszym tle – by nadać „grozy” akcji – a chodzi o zwycięstwo właściciela gołębi odpowiednio witaminowo karmionych. Oszczędne dobre dialogi, miny naturalistycznie marsowe, berety na głowach przechylone pod odpowiednim kątem... I miłość też jest – zakazana oczywiście, między parą z dwóch konkurujących rodzin. Film robiony komórką pani Agnieszki, powstawał przez dwa miesiące, z dużą ilością dubli, i wieloma smaczkami, jak starodawny telefon, czy zabytkowa skórzana walizka, cenna, z karmą dla ptaków... Interesy mafijne i randki, pastisz oper mydlanych. Oglądaliśmy ten filmik kilka razy, także panowie z Klubu Motocyklowego „Village Riders” z Nowin Wielkich, odwiedzający DPS od kilku lat, byli ubawieni. Po czym przyłączyli się do wspólnego tańczenia w rytm starych i dobrych przebojów...

Krzysiu Białecki w smokingu, Przemysław Sokołowski w garniturze i białym krawacie, elegancki Marcin Serkis przy klawiszach – w twarzowej peruce, śpiewali przeboje K. Krawczyka „Chciałem być...”, pytali widownię – „... gdzie się podziały tamte prywatki...”, i „Kawiarenki ...” I. Jarockiej, w scenerii kawiarni z lat 70... „Biały miś dla dziewczyny...” – nigdzie tak nie bawił, jak tu.

Rozmowa i wspólnie spędzony czas. Gry i zabawy dla dzieci – w siatkówkę, czy puszczanie baniek mydlanych. Ciepła atmosfera wśród przyjaciół spotykających się od długiego czasu. Twórcze ambicje podopiecznych – jak prawo do godnego życia - realizowane w niebanalnych prezentacjach artystycznych, w planie są następne, bo nie brak chętnych, są też pomysły na skecze i kabarety. Dzień Rodzin i Przyjaciół w DPS to czas wypoczynku, poznania nowych ludzi, uśmiechu, szacunku dla KAŻDEGO bez względu na jego sprawność fizyczną czy umysłową.

Iwona Wróblak

czerwiec 2026 r. 

 

 

Na dnie zawsze jest słowiańskość

Deszczowy XXII Festiwal Folkloru w Pieskach. Ale też, w Bitwie Smaków, za sprawą Kół Gospodyń Wiejskich z Kurska, Szumiącej i Nietoperka, smakowity... duże umiejętności kulinarne, smaki nietuzinkowe...Tradycyjne potrawy. Degustatorzy, czyli publiczność festiwalowa, wybierali najlepsze – to te z KGW z Szumiącej.

Deszcz, a nawet grad, nie przeszkodziły w corocznej celebracji Pieskowego święta folkloru, mimo konieczności odwadniania sceny (szacunek dla obsługi technicznej), impreza miała się dobrze. Prezenterzy w osobach dyr. Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury Eweliny Izydorczyk - Lewy, kier. Biblioteki Publicznej w Międzyrzeczu Krystyny Pawłowskiej, sołtyski Piesek Magdaleny Włodek, i gospodarza burmistrza Międzyrzecza Remigiusza Lorenza – przywitali gości.

Chór „Piccolo” Ewy Witkowskiej, z sekcji muzycznej MOK-u, na scenie dzieci i nie tylko dzieci, w strojach ludowych, kilkoma piosenkami rozpoczął koncert, w którym m.in. zaśpiewała – sopranem koloraturowym „Prząśniczkę” utalentowana Laura Kobylnik, jedna z wielu wychowanków Szkoły śpiewu i gry na instrumentach „Muzyczny Zakątek” pani Ewy.

Ludowość, niekoniecznie wiejska, ”country”, też współczesna, i ta rodem z wyszukanych starannie pieśni dawnych, i jeszcze starszych – słowiańskich... Bardzo ciekawy Duet „AH”, Aliny Michalak z Zagórza, i Henryka Teresiaka z Gościmia, z własnymi utworami, pani Alina pochodzi z rodziny kultywującej ludową muzykalność – ojciec był akordeonistą. Jak mówi, w pieśniach ludowych na dnie jest zawsze słowiańskość, nasza odziedziczona pradawna kultura środkowoeuropejska. Piękna pieśń – wykonywana z okazji niedawnej Nocy Kupały - o wianku; z bylicy, leszczyny, jarzębiny i piołunu, wszystko nieprzypadkowe oczywiście, związane z dawnymi przedchrześcijańskimi wierzeniami i kultami. Razem z Henrykiem Teresiakiem zaśpiewali o tym wianku, który oblubieniec musi wyłowić z rzeki, by połączyć się z wybranką.

Śpiewali jeszcze: Zespół Śpiewaczy „Gamma” ze Skąpego – stroje kowbojskie, u dyrygenta w kaburze kolt, utwory z 1976 r. „Ulala” z Kęszycy Leśnej, który działa wiele lat. Piosenki biesiadne. Niezawodne gospodynie wydarzenia „Ale Babki” z Piesek. Znane też bywalcom festiwali folklorystycznych „Starodworzanki” - Stary Dworek. Kolorowe dziewczyny w czerwonych spódniczkach to „Poziomeczki” z Bobowicka, które zdobyły nagrodę w kategorii dziecięco-młodzieżowej, z towarzyszeniem skrzypiec, klarnetu, kontrabasu, akordeonu, klawiszów, może także za piosenki z bardzo dawnym rodowodem. Zespół Śpiewaczy „Osoria”, gdzie śpiewa 28 osób - również nie raz gościł na Spotkaniach z Folklorem w Pieskach. Bardzo dobry Zespół Śpiewaczy „Jarzębina” ze Skwierzyny, w tym roku nagrodzony w kategorii piosenki wykonywanej przez dorosłych. Nasi seniorzy - Zespół Śpiewaczy „Echo” z Międzyrzecza, śpiewający już kilka dziesiątków lat. Jako ostatni wystąpił Zespół Śpiewaczy „Błękit” z Ołoboku. Śpiewającym przysłuchiwało się i oceniało jury w składzie: Ewa Witkowska, Ewa Walkowska i Rafał Gojdka. Jak przystało na ten festiwal prezenterki i jurorki miały na głowach wieńce z ziół i kwiatów, dzieło jednej z twórczyń ludowych.

Pyszności pod namiotami Kół Gospodyń Wiejskich. Suszone jagody jako dodatek do przepysznie zrobionego dymnego udźca z indyka, z sałatką z buraczków – pilnie notuję przepisy... Golonkę indyczą trzeba uwędzić w wędzarni – 4 godziny, potem dusić w zalewie przez dwie doby, z dodatkiem 12. rodzajów przypraw, podać z czerwoną fasolką, burakiem konserwowanym, czosnkiem... W zgrabnym kielichu twarożek (30% koniecznie) – w środku połówka ziemniaczka, jeszcze nie jadłam tak pysznego; obtacza się go oliwą z czosnkiem... Delektuję się też dobrze przyprawionym chłodnikiem. Nagrodzone placki ziemniaczane – ze smakowitym sosem z grzybków, pewnie za ten sos dostały panie z KGW Szumiaca nagrodę publiczności...

Jest pewne, że panie z Kół gospodyń umieją dobrze gotować, mają ku temu talent, i doświadczenie na pewno. Pomysł organizatorów na Międzyrzecką Bitwę Smaków był smakowity.

Iwona Wróblak

czerwiec 2026 r.