Afryka Renaty Tubielewicz – wspomnienia, i emocje...

Renata Tubielewicz długo mieszkała w Afryce, która zostawiła w niej – malarce artystce - głęboki ślad. Przede wszystkim emocje... Skłębione, kolorowe, jak przyroda tego, zróżnicowanego przecież, kontynentu. Opowiada o ludziach, których tam spotkała, o mentalności tak innej, niż nasza, europejska, i polska. Ich więzi, relacji ze spuścizną kulturową wielkiego kontynentu, konglomeratem historii i przyrody.

Silna i mocna Afryka. Potężna innością swej kultury, majestatem natury, jak pełne metafory i dostojeństwa słonie, żywe chodzące rzeźby – w oczach malarza gotowy projekt na sztukę. Na obraz.

Galeria w Międzyrzeckim Ośrodku Kultury. Obrazy pani Tubielewicz oprawione w piękne ramy, niczym uhonorowanie tematu... Styl pani Renaty, kłębowisko przeżyć, wspomnień, od nowa trawione przez warsztat malarski. Feeria barw, kwiecistych, zdecydowanych w swych odcieniach, jak – afrykańskość tematu. Klimat miejsca. Piękno czarnych kobiet, i bukiet pysznej przyrody, bogactwo form zieleni, barwy kwiatów, i ich powiązanie z kontynentem – inność od Europy.

„Kartki z podróży”. Afrykański bazar. Ptactwo, ich śpiew. Afrykańska rodzina, podejrzana przez malarkę w chwilach relaksu. Ghańska wieś. Krajobrazy zaobserwowane - wieczorem. Romans po afrykańsku, z pieśnią na ustach i gitarą. Dostojeństwo Afrykanek niosących na głowach naczynia – jest też ich lepienie, stare zajęcie ludzkości. Kobiety afrykańskie, ich piękno. Radość istnienia – ale zdecydowana.

Chłód Paryża, z jego wysublimowaną dekadencją, który też sypia, i marzy.. Może o syrenie? Kawiarniana Moulin Rouge. Dwoje – ich czułość, która spłaszcza nieprzystające wypukłości sylwetek. Kobiecość - w gorsecie, też ponętna, z podwiązką. Miłości oblicza – te same, i różne. Intymność chwili zawarcia związku małżeńskiego. Rozmowy kobiet, ich uczucia widoczne na obrazach. Kult szamanów, tajemny pradawny. Zulusi, ich moc, i historia. Sen, i marzenia – można je namalować... Ich tajemniczość.

Linoryty, sztuka jako taka. Roślinność – bukiety, kwiatostany, ich obfitość, ich lekkość, pawiopiórność. też w splocie, relacji, ze zjawiskami atmosferycznymi, burzą. Z wiosną – jej zielonością... Ale też biel – kwietna, delikatna. Maki jak malinki, takie okrągłe, w czerwieni.

Renata Tubielewicz jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Podróżowała po Austrii, Republice Południowej Afryki, Ghanie, Azji, Ameryce Południowej, Australii, Chinach, Japonii, Kambodży, Brazylii, Chile, Tahiti. Swoje prace wystawiała w Wiedniu i Salzburgu, Sadlon i Hyde Parku, są w zbiorach prywatnych. Mieszka i pracuje w Kęszycy Leśnej.

Iwona Wróblak

maj 2026 r.

 

 

Piccolo i przyjaciele – III Koncert

W sali widowiskowo-kinowej Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury - Koncert, już III z kolei, bardzo dobrego Chóru „Piccolo” - z muzycznymi przyjaciółmi. To byli, i obecni, uczniowie Ewy Witkowskiej, nauczycielki muzyki prowadzącej Szkołę Śpiewu „Muzyczny Zakątek”. Pani Ewa towarzyszy śpiewającym na instrumencie klawiszowym. Scena udekorowana na ludowo, podobnie jak to bywa na corocznych Festiwalach Folkloru w Pieskach, odbywających się już wiele lat.

Ponadgodzinny koncert, prowadzony przez Katarzynę Budych, też zaczyna się na ludowo, pieśnią „Lipka”, która wykonują młodzi chórzyści z „Piccolo”: Hanna Wojas, Ola Gieszcz, Maja Gotygowska, Roksana Gębska, Maja Konstanty, Ada Balek, Nina Michalczak, Kornelia Kowalewska, Eliza Sabiło, Maja Olejarz, Wiktor Kubiak, Lena Szuman, Marctina Środa, Weronika Ojrzanowska, Zuzanna Gorzelańczyk, Laura Piędziak.

„Prząśniczka” St.. Moniuszki. Słynną pieśń wykonała szkolonym sopranem Laura Kobylnik, obecnie uczy się śpiewu solowego w Poznaniu. W piosenkach z repertuaru Natalii Kukulskiej, Z. Wodeckiego, Hanny Banaszak, Edyty Geppert, przebojów muzyki filmowej, Musicalu „Metro” i innych utworach - soliści: Hanna Strychała, Weronika Romaniuk, Aleksander Adamiec – przyjechał do nas prosto z koncertu w Zielonej Górze, Julia Józefiak, Justyna Nowak, Piotr Krutów, Elżbieta Ratajczak, Małgorzata Jabłońska, Olga Fąka, Estera Miszkiewicz, Laura Kobylnik. Z Międzyrzeckiego Chóru Kameralnego: Monika Czajkowska, Anna Rodzeń, Anna Maślak, Cezary Pawelski. Studio Tańca „Gold” - Hanna Wajman. Część artystów już słyszeliśmy na naszych międzyrzeckich koncertach, innych – profesjonalnie wyszkolonych przez panią Ewę, z przyjemnością słuchamy teraz, ich obycia ze sceną, dobrego głosu i przemyślanej interpretacji. To stałe cechy osób występujących z ramienia „Muzycznego Zakątka”, obecnych uczniów pani Ewy: Basia Misterska, Maja Misterska, Ania Gacki, Agata Gacki, Dominika Gębska, Hanna Nowak, Anna Merdas, Marysia Merdas.

Muzycznie towarzyszył wokalistom band, obok stage piano Ewy Witkowskiej, Sylwia Górna-Łunkiewicz - skrzypce, Jakub Gacki - gitara akustyczna, Kacper Baraniecki - gitara basowa, Dominik Wilczyński – perkusja, Tomek Puka - flet poprzeczny, flet prosty, fletnia pana.

Rasowy koncert, którego żal byłoby pominąć – jak wszystkie koncerty naszej międzyrzeckiej dyrygentki i nauczycielki śpiewu pani Ewy Witkowskiej; starannie przygotowany, i wykonany. Pani Ewa – to firma...

Iwona Wróblak

kwiecień 2026 r.

 

 

Zamek w Międzyrzeczu - Opowieści wojów wczesnośredniowiecznych

Opowieść(i) trwa(ją), każda z osobna, jak rzeki łączące się w jeden nurt, w bezczasowym Zawsze Płynących wód Obry i Paklicy-tutejszej, dwóch-rzek Między-rzecza, opowieści trwają w ludziach, co pokoleniami przekraczali most na zamek piastowy, a i wcześniej, zanim ludzie tak go nazwali... Ich duchowej energii, która została tu na zawsze, i krąży w grupach rekonstrukcyjnych, krąży z nimi (Nami), bo jesteśmy tych energii współczesną formą. Nie znikli, w Anno Domini 2026 rozłożyli się obozem białych namiotów – niegdyś bagniskach podzamkowych, wokół fortecy Zamczyska, tysiąc lat i więcej temu, i wcześniej – w niepoliczonym czasie...

Nie tylko dostojna Koronacja, naszego pierwszego uznanego w ówczesnym świecie władcy Bolesława zwanego Chrobrym, nie tylko bitwa zacięta, w której wzięło udział kilkudziesięciu wojów, ale i mozaika zajęć, jakie były udziałem ludzi; woje bardzo dumni i mężni, ale i kramarze z żonami i dziećmi, życie obozowiska, braciszkowie fraterzy święci z zakonów, asystujący przy koronacji Bolesława Księcia. Drużyny rekonstrukcyjne: Drużyna Gleipnir, Włócznie Jutlandii, Jotunn Jegere drużyna wojów wczesnośredniowiecznych, Jarn Galtarna/Iron Boars Wikings and Slavs reenacment groups, Stowarzyszenie historyczne Grodu Radzim, Valknut Hird, Cedyńskie Bractwo Historyczne Comitatus, Zakon Braci Wędrownych Fratelli Tutti, Dęby, Nornasvero filoi Machis, Bractwo Wojowników KRUKI SMOKI Sigurda, Drużyna LAGOM, kram Dobrawy Reko handicraft artist, Drużyna Matoha, HenHouse Blades, Willow Black Forge...

Sławianie połabscy... Słowianie zachodni, Skandynawowie, Norwegowie, Szwedzi, Duńczycy, wojowie z Bizancjum. Z nimi wieczne kamienie-amulety, ametysty o pięknym refleksie, kamienie z dalekiej Amazonii, Brazylii transatlantyckiej, Zambii. Rzeźbiarz odtwarza w drewnie posążki dawnych bogów, może tych z Radogoszczy, z runami. Młoty boga Thora... Wojowie zachodniopomorscy, rusińscy, rekonstruktorzy przyjechali na Zamek z Holandii, Niemiec, jeden z nich - widzę, jak przymierza but z kramiku szewskiego, jego własne są już sfatygowane... Mężczyźni, jak to we wszystkich epokach bywa, wczuwają się w rolę – wiking-zawód-profesja znaczyło mężny wojownik. Pojedynki przy zamku trwają, zapowiedź bitwy...

Kuźnia IX-XI wiek, rekonstruktorzy próbują swoich sił, by zrozumieć proces obróbki żelaza, dawniej bardzo cennego.

Krajka to przepaska na strój, trzymała ubranie, była ozdobą, w kramikach ją plotą. Tuniki szwedzkie, na piersiach krzyże islandzkie. Spodnie szarawary skandynawskie i kaletka – torebka starannie uszyta – też widoczna w kramach rzemieślników; przy stroju jednego z grupy Smoków Siggurda... Hełmy typu normandzkiego, pancerz lamelkowy, kolczuga nitowana nie była zbyt powszechna z racji ceny, około 10 procent wojów ją miało, częstsza była włócznia o długości 2,5 do 3 metrów.

Ciekawych rzeczy się dowiaduję... np. owijki na nogach, takie jeszcze były w XX wieku, paski z dostępnego w średniowieczu lnu lub wełny, nałożone w kilku warstwach miały chronić nogi w spodniach, kiedy trzeba było przedzierać się przez chaszcze, dobrze też, jak wynika z praktyki, wpływają na krążenie w nogach.

Osada targowa, VIII-XI wieczna, stoiska rzemieślnicze i rękodzielnicze, rekonstruktorzy bardzo dbają o wierność dawnym wzorcom, korzystając z rycin, pism, znalezisk historycznych. Jedna z pań mówi mi o deseczce zwanej bardką, tabliczkowej metodzie plecenia, ułatwia tkanie na krosnach, można to robić też na na inkl-omie. Wystawione są naczynia gliniane do codziennego użytku, typu słowiańskiego i wikińskiego. W jednym z namiotów natykam się na muzykanta z fletem, grają np. do boju, muzykę opartą na dawnych pieśniach, są dostępne proste zapisy nut.

Mennica i mincerz wybijający monety; dukaty niderlandzkie... Dla zgłodniałych wojów, i zwiedzających lokalsów, podpłomyki pieczone na ognisku, z mąki konopnej, bogate bo z dodatkiem drogiej wtedy soli, jest masło z czarnuszką i śmietanka, a kapusta waży się w rondlu...

Dwóch mnichów odpoczywa przez inscenizacją koronacji, która będzie miała miejsce na dziedzicu, benedyktyn z czasów chrztu Polski w 966 r. i cysters – XII wiek okres rozbicia dzielnicowego. Stroje, bardzo skromne, bo taka była reguła w konwentach, mnisi szyli sobie kościanymi nićmi, z szorstkiej grubo utkanej wełny, dostosowana była do warunków klimatycznych, innych w cieplejszej Italii, Czechach niż w mroźnej Polsce, farbowana na ciemno we włoskim orzechu, czarny barwnik był dla klas wyższych, i laska drewniana – pomaga w chodzeniu na dalsze odległości. W torbie - suszone ryby, chleb żytni ciemny razowy. Na habicie krzyżyk drewniany z Wielkich Moraw.

„W cieniu korony. Historia Pięciu Polskich Męczenników” - spotkanie pasjonatów historii, około 200 rekonstruktorów odwiedziło zamek międzyrzecki. Organizatorzy „Ruch Miejski Serce Zielonej”, Muzeum Ziemi Międzyrzeckiej oraz Stowarzyszenie uMOCnieni im. Ireny Kubik z Międzyrzecza dziękują patronom i sponsorom: Gmina Międzyrzecz, Województwo Lubuskie, Rafał Kostelecki, Magdalena Maria Słota-Łagoda.

Iwona Wróblak

kwiecień 2026 r.