Wigilia Gminna – jesteśmy dla kogoś bliscy i ważni

Jasno oświetlona hala widowiskowo-sportowa Międzyrzeckiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Do Wigilijnego wspólnotowego naszego lokalnego świętowania - wszystko przygotowane. Już część gości jest. Na ławach – małe choinki zrobione przez Dzienny Dom Seniora Plus. Te wielkie też są, przystrojone kolorowymi ozdobami, i świątecznymi życzeniami. Na telebimie – palące się w domowym zaciszu ognisko w kominku.

Uroczystość prowadziła Ewa Witkowska. Wraz z mężem Wojciechem Witkowskim także akompaniowali śpiewającym artystom. Nastąpiło powitanie gości, podziękowanie przedstawicielom Rady Miejskiej, zastępczyni burmistrza Agnieszce Śnieg. Katarzyna Budych – w tym dniu jesteśmy, wszyscy, dla kogoś – bliscy i ważni...

Byli: dyrektor Międzyrzeckiego Ośrodka Sportu i Rekreacji Grzegorz Rydzanicz, kierowniczka Środowiskowego domu Samopomocy Katarzyna Nyczak-Walaszek z pracownikami, pracownicy Dziennego Domu Senior Plus, Rejonowy Sztab Ratownictwa Społecznej Krajowej Sieci Ratunkowej Mirosław Janz. Za pomoc w organizacji Gminnej Wigilii podziękowano także dyrektorce Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury Ewelinie Izydorczyk-Lewy z pracownikami, państwu Witkowskim oraz młodym artystom z „Muzycznego Zakątka”, Nadleśnictwu Międzyrzecz, Szkole Podstawowej nr 6 w Międzyrzeczu, Intermarche w Międzyrzeczu, „Asprod” Piekarnia i Cukiernia w Międzyrzeczu, Piekarnia „Oskroba” Piotr Rojek Sklep Spożywczy „U Rojka”, pracownikom Ośrodka Pomocy Społecznej w Międzyrzeczu, burmistrzowi Międzyrzecza Remigiuszowi Lorenzowi.

Ks. dziekan Paweł Tokarczuk, jak przystało na to religijne święto, odmówił zwyczajową modlitwę. Opłatki upieczone przez Stowarzyszenie Misjonarek św. Klary z Asyżu już czekały na stołach, złożono sobie życzenia świąteczne. Kolędy i pastorałki śpiewała Justyna Nowak. Wystąpił także chór z Dziennego Domu Seniora Plus, i Zespół „Nietoperzanie”. Także zaproszono do wspólnego śpiewania inne osoby. Kolędującym akompaniował Wojciech Witkowski.

Harcerze z Hufca ZHP z Międzyrzecza, pod opieką druhów, wolontariusze z Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego nr 2 w Międzyrzeczu Technikum nr 2, pomagali w roznoszeniu przygotowanych potraw wigilijnych. Nie zabrakło barszczyku, pierogów, ryby, ciasta itp.

Iwona Wróblak

grudzień 2023 r.

 

Koniec świata miłości

Na scenie Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury - Teatr Juliusza Osterwy, próbka twórczości młodego reżysera Bartosza Bandury. Kobietę gra Marta Karmowska, Mężczyznę - Bartosz Bandura. Spektakl inspirowany jest poezją Jerzego Hajdugi. Przedstawienie było nagrodzone na prezentacji w Koszalinie.

Jest Stół. I jest Oczekiwanie. Przy tym stole, na krześle. Oczekiwanie Kobiety. Ona nie ma wieku. Ma gotowy Stół, brakuje tylko tego, na którego (przy stole) czeka.

ON przychodzi. Z prezentem. Kładzie go na podłodze obok stołu. Zaskoczona kobieta NIE DOWIERZA, niezdecydowanie Cieszy się, że ON jednak przyszedł, że plan Przestawienia się zaludnił. Jest gest radości. Jak duże litery w opisie...

Bliskość. Między nimi. Narasta. Przeradza się w miłość. I zaufanie. Rozpakowany prezent. To, myślę, kobiecość, jak jej emanacja w lampkach, świątecznie-codziennie, teraz zapalonych – to prezent od Mężczyzny. To jej radość. Z Bliskości. Tańczy i śpiewa (jakiś przebój radiowy). ON jest widownią. Jej spontanicznego śpiewu. Tylko jego czarny płaszcz nakłada sobie jak, myślę, tarczę ochronną... Jak się okaże - zapowiedz pożegnania, którego nic nie odwróci.

ON – ucieka. Swoją chorobę chowa pod pazuchą, jak maskę tlenową. ON ma umrzeć. I nie chce JEJ przy tym fakcie... Ona jeszcze walczy (by przy nim być). Ale zostaje odrzucona. Po wielokroć...

BYŁ i Go nie ma. Umarł-odszedł. Od niej. Jest pustka. Jest stół, na krzesłach dwóch - nikt nie przysiądzie. Spektakl się skończył. Spektakl o (przemijającej, jak wszystko) miłości. Zaufaniu/oddaniu, wierze w kogoś, kto Będzie (z Kobietą).

Spektakl niemy, jak pantomima. Maksymalnie oszczędny w słowach, wyrazisty w gestach. I mimice. W bliskim półkolu, intymnym kontakcie z widzami. Bo to o uczuciach.

Fragmenty poezji – czyta je głos/narrator Jan Peszek: „...drzwi zamykam tylko po sobie/czuję jak bardzo mnie nie ma/spróbuj mnie dotknąć/rozbierz mnie łzami...”

O samotności rzeczywistej. Jak cisza po spektaklu. W mroku sceny.

Iwona Wróblak

grudzień 2023 r.

 

Choinko, choinko – zawsze cię witamy...

Świątecznie, muzycznie w MOK. Po świątecznych zdobieniach pierników z burmistrzem Remigiuszem Lorenzem– gala lokalnej muzyki, pod kierownictwem Ewy i Wojciecha Witkowskich, naszych profesjonalnych lokalnych niestrudzonych animatorów kultury muzycznej, rozwijanej u międzyrzeczan w wieku od najmłodszych po dorosłe osoby... Koncert świąteczny prowadziła dyr. MOK Ewelina Izydorczyk-Lewy.

Kilkuletnie dzieci śpiewające na co dzień w Chórze „Piccolo”, z reniferowymi błyszczącymi uszkami na główkach, ich nieco starsi koledzy z Międzyrzeckiego Chóru Kameralnego – znamy ich bardzo dobre wykonania. Szkoła Śpiewu „Muzyczny Zakątek”, kuźnia młodych wokalnych talentów rozwijanych w atmosferze bezpośredniego przekazu mistrz-uczeń. Dyrygenci chórów to Ewa Witkowska i Wojciech Witkowski. Efektów tych szkoleń słuchaliśmy podczas koncertu w na scenie Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury.

Ne scenie - międzyrzecka śpiewająca rodzina; od najmłodszej, może dwuletniej dziewczynki pod opieką mamy, po panów z Międzyrzeckiego Chóru Kameralnego, którym akompaniowała na instrumencie klawiszowym Ewa Witkowska. W programie koncertu pieśni wykonywane tradycyjnie w czasie świąt.

„...Choinko-choinko z lasu zielonego/ zawsze cię witamy/ jak kogoś drogiego...” Śpiewały m.in. Ksenia Kirenko, Marcysia Czujko, Wiktor Śpiewak, Zosia Ratajczak – o maleńkiej Gwiazdce... Hania Strychała. W koncercie uczestniczyła zaprzyjaźniona z organizatorami wokalistka Julita Lisiecka. Słyszeliśmy wykształcone u Witkowskich głosy: Ala Grela i Justyna Nowak. Dyrygentka Ewa Witkowska także zaśpiewała - znany utwór świąteczny „Mario, czy już wiesz..”, akompaniował jej Wojciech Witkowski.

Artyści z Muzycznego Zakątka – Julia Józefiak, Ania Mergas. Wokalistom akompaniowali też Mariusz Puka – flet poprzeczny, Jakub Gacki i Oleg Adamiec – gitary, Mariusz Czujka – perkusja.

W holu MOK obejrzeliśmy wystawę prac plastycznej sekcji MOK, którą opiekuje się Dorota Ruta-Zdanowicz. Zdjęcie z Prezentem od św. Mikołaja można sobie było, lub dziecku, zrobić, by tegoroczna kronika rodzinna w domach miała pamiątkę po wydarzeniu.

Iwona Wróblak

grudzień 2023 r.

 

W Niezgodzie na kicz – Milan Kundera

Ominąć kicz... Z przepastnych półek w międzyrzeckiej Bibliotece Publicznej, gdzie tak dużo jest Absurdanie-dobrych książek...

„Nieznośna lekkość bytu”, Milana Kundery (w tłumaczeniu Agnieszki Holland), swego czasu znana książka wybitnego czeskiego pisarza Milana Kundery; Praska Wiosna, u nas nie dość dobrze znana, i jej implikacje... Ale nie tylko..

Praska Wiosna 1968 r. - rosyjskie czołgi na ulicach, poniżenie małego narodu w środku Europy... Dubczek, zastraszony, jąkający się po powrocie z Moskwy... Lekkość jako nie-zakorzenienie. W tle - kicz rewolucji bolszewickiej jako takiej...

Charaktery ludzkie, i odcienie, wielostronne spojrzenie na nie-lekkość, czyli brak umocowania w konfiguracji ziemia-niebo. Byt bez ciężkiej materii, której człowiek nie doświadcza (a powinien), przez co czyni się połówką skazaną na niepołączenie ze swoją drugą (ciemniejszą..?) stroną – czy cieniem...?

Świetna proza w naszej Bibliotece, bardzo, polecam...

Jest o mężczyznach, i o kobietach, i o miłości. I o historii małego czeskiego narodu zmuszonego do bytu okrojonego... Co nam to przypomina.

Iwona Wróblak

grudzień 2023 r. 

 

Ilona Turczyn – przeznaczenie, dziedzictwo i sny, czyli o fantasy

Ilona Turczyn jest z zawodu architektką. Pamiętam jej prace wystawione kilka lat temu w podziemiach naszego Muzeum... Uporządkowanie i piękno linii, ich krzywych, na arkuszu. Czy jej wyuczona na studiach przestrzeń wyobraźni, teraz kiedy wydała swoją pierwszą książkę pt. „Dziedzictwo Pandory” z nurtu fantasy, przydała się w pisaniu tego rodzaju literatury?

Wnętrza projektuje się tak, by służyły celowi... Fantasy, jako rodzaj, podgatunek literatury fantastycznej, umieszcza świat, wydarzenia, w baśniowej zaprojektowanej autorsko scenerii, posługuje się, jak linią i kreską, motywami związanymi z magią, światem nadprzyrodzonym, gdzie mamy być (mieszkać), chociaż przez jakiś, nielinearny być może, czas... Fantasy to odskocznia od rzeczywistości...? Może... Ze spokojem zanurzyć się w naszym mentalnym środowisku. Na własny sposób porządkując świat, spróbować, w otoczce fantasy, wynurzyć się z pierwotnego chaosu. Jesteśmy, chcemy być, architektami świata...

Zmagać się z mocami, też ze swoją ciemną stroną, mieć wystarczająco długi czas, by nauczyć się Walczyć. I umieć – za pomocą własnych walorów, zjednać sobie przyjaciół, którzy wyciągną dłoń – ten motyw jest z pewnością archetypiczny, pierwszy. Podręcznikiem są mity, baśnie i opowieści, w każdej epoce chętnie powtarzane.

Irin Shavi Dziedziczka Pandory. Odwiedza stare gotyckie zamczysko. Jego architektura przestrzeni mitu regeneruje wojowniczkę, która musi przeciwstawić się pierwotnemu chaosowi, rozpad jako główne prawo fizyki obejmuje każdą, nawet zenergetyzowaną materię. Kobietę również. Piąta, następna w cyklu wcieleń powiedziałabym, Bogini, jak niedomknięte koło Mitu podążą za Iriną, (jak też mężczyzna...) mającą człowiecze ciało, ale też i Oczy mogące czytać mity... Umysł jest wszystkim, rzeczywistością. Której się domyślamy... Sklepieniem gotyckim, czaszą dachu. W martwym Lesie, jak dekoracji sceny... Powidok Kruka, mitologii ludów nordyckich, słowiańskich. W dominującym mroku czarnego, i czerwonego koloru, wizualizacją fal radiacji światła, dostrzegalnych.

Dziedzictwo Pandory. Dziedzictwo Mitu i mito-logii. Pozory bywają mylące, a mity niepokojąco bliskie prawdy.

Narracja powieściowa w pierwszej osobie, autorka bierze odpowiedzialność za treść-ciało. By przyszłość, czyli wypracowana przez teraźniejszość jej konsekwencja została, i przeznaczenie, nam dana.

Spotkanie w Bibliotece Publicznej prowadziła Renata Dyla.

Iwona Wróblak

grudzień 2023 r.