Teatr „Pinokio” pyta o rolę Dziecka, jaka jest?

Oddać Dzieciom i młodzieży (może wszystkim...) ich głos, o czym - jaka jest Ich rola, co myślą o swym znaczeniu. Pozycji. Oddać Im głos, ważność i wysłuchanie... Bardzo ważna sprawa. Jak rzecz o godności.

Jak tu przeżyć? Szkoła, klasa – środowisko, wspólnota. MOK-owska Scenografia mówi o dialogu społecznym – przedstawiającym chaos, entropię postępującą, może to ta wtórna? I będzie coś z niej, jakieś – inne - uporządkowanie?

Wielkie gumowe kule, które zdają się na sobie dźwigać Aktorzy-Sceny. Szukają swego miejsca. W grupach, oznaczeni koszulką z innym logo. Naturalna dążność do przynależności. Mam wrażenie, że przynależą w dużej mierze do socjal mediów, czy już AI. Jeżeli to... współczesna szkoła na przykład, to gdzie jest nauczyciel. Tutor. Milczący (na Scenie) z wielkim budzikiem-czasomierzem, nie należy – nie przewodniczy żadnej z samopowstałych grup; piłkarzy, influencerów, innych. Czy dzieci w szkole (w domu) zajmują się sami sobą? Ich świat stał się nieprzenikalny dla starszego pokolenia dorosłych.

Tematem sztuki, jak mówi reżyserka Izabela Spławska, jest pytanie młodych – A jaka jest twoja rola? Czy mają ją znaleźć sami? Metodą prób i błędów?

Fala w szkole. Wykluczenia - są tam, gdzie nie istnieje prawo, i w związku z tym rodzi się przemoc. Cywilizacja się nie-ubogaca, cofa się. Jak Wskazówki Zegara. Miejsce dla Siebie trzeba od nowa ustanawiać, tworzyć nowe społeczeństwo. Przestrzeń bezpieczną. Ciągle od nowa, by każdy uporządkował siebie. Zaufał. Tutaj, w spektaklu, kończy się dobrze – przeprosinami dla tego, który dał się skrzywdzić ostracyzmem. To dobrze rokuje.

Na spektakl młodszej grupy Teatru „Pinokio” pani Izabela zaprosiła rodziny Aktorów, dyskusja po-spektaklowa powinna mieć miejsce też w domach. Po teatrowym wysłuchaniu młodego pokolenia, gdzie nie tylko słowa mówią, ale całokształt odbioru scenicznego. Rodzice przyszli na spektakl ich dzieci do Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury.

Iwona Wróblak

czerwiec 2026 r.