Zaduszkowych koncertów pierwszy…

            Harfa, skrzypce i piękny głęboki sopran – „Trio Lyrico”, poznański Zespół Kameralny, w składzie: Lucyna Białas – sopran, Sylwia Kaczmarek – Subera – skrzypce i Anna Blum – harfa koncertowa. Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela, koncert II Zaduszkowy. Tak jak w zeszłym roku - wspominamy naszych zmarłych sąsiadów międzyrzeczan. Dla nich, i dla nas – ten koncert, przepiękny prezent Stowarzyszenia „Święty Jan Chrzciciel”, którego prezesem, i animatorem wielu zainicjowanych w poprzednich latach wydarzeń artystycznych, jest Teresa Chamienia.

            „Spieszmy się kochać ludzi/tak szybko odchodzą” – słynne motto wzięte ze strof poezji ks. Jana Twardowskiego. Kochamy stale za mało i zawsze za późno… Beata Kwiatkowska przypomniała nam ten wiersz. Wspominaliśmy naszych międzyrzeczan, których już nie ma wśród żywych, ludzi różnych zawodów; kapelanów – ks. kan. Tadeusza Kondrackiego, ks. Zygmunta Czeplińskiego, ks. kan, Grzegorza Tuligłowicza, pedagoga, wieloletnią dyrektor Liceum Ogólnokształcącego Bożenę Bortnowską, piekarza,  długoletniego starszego Cechu Rzemieślników i Przedsiębiorców Stanisława Srokę, pierwszego w III RP burmistrza miasta i gminy Eugeniusza Ziarkowskiego. Byli jednymi z wielu, którzy na stale wpisali się w historię miasta i regionu. Kapłani – budowali swoje parafie, wspólnoty wiernych, działali w hospicjum, wspierali środowiska solidarnościowe w trudnym okresie przekształceń ustrojowych. Byli ludźmi pracy, rzemieślnikami, lokalnie tworzyli zręby sukcesu gospodarczego Polski po 1989 r. Byli pedagogami, pracowali z młodzieżą, wychowywali pokolenia międzyrzeczan. Urodzili się w naszym mieście. Wspaniała tradycja wspominania naszych ziomków. To tylko kilku spośród nich, w naszym mieście, jak w każdej wspólnocie, żyje wieli wspaniałych ludzi i pamięć o nich jest naszym obowiązkiem. Opowiadali o nich ks. Marek Walczak i Mariusz Wąsiel, historyk. Wartę przy wspominkach pełnił honorowi poczet sztandarowy Ochotniczej Straży Pożarnej z Rokitna.

            Po części oficjalnej wysłuchaliśmy wspaniałego koncertu w wykonaniu „Trio Lyrico”. W kościele św. Jana było już wiele takich wydarzeń. Wspaniała akustyka naszej najstarszej gotyckiej świątyni uwypukliła piękne tony harfy koncertowej, słodki dźwięk skrzypiec i dobrze wyszkolony, o niecodziennej głębokiej barwie sopran, nasi goście: Lucyna Białas, Sylwia Kaczmarek – Subera i Anna Blum. W programie m.in. A. Mozart – aria Aminy z „Czarodziejskiego fletu”, preludia, wokaliza Wojciecha Kilara. Dialog skrzypiec z harfą, jej niebiański dźwięk, i sopran jako trzeci instrument… z akompaniamentem harfy. Na koniec „Ave Maria” M. Lorenza. Nasi międzyrzeczanie, których już fizycznie nie ma wśród nas, są ciągle w naszych sercach i pamięci. Jak powiedział ks. M. Walczak, polski listopad jest szczególnym czasem. W kościele św. Jana konotacje tego okresu są artystyczne na najwyższym poziomie.

Iwona Wróblak

listopad 2017

Moje piękne miasto w teleobiektywie

            Czy o sztukę trzeba czasami się potknąć, by ją dostrzec?... Może tak... Stowarzyszenie „Święty Jan Chrzciciel” wpadło na – dobry – pomysł ekspozycji fotografii Grzegorza Paczkowskiego w centrum miasta, dokładnie przy kwiaciarni na głównej krzyżówce (ulice Świerczewskiego, 30. Stycznia i Waszkiewicza). Piękne, oprawione fotografie przyciągały wzrok przechodniów stojących przed pasami. Sztalug, na których były eksponowane, trudno było nie zauważyć. Fotografie przeznaczone na aukcję w przyszłym roku już teraz, wszystkie, znalazłyby nabywców. Artystyczny marketing był, i jest,  zawsze mocną stroną działaczy Stowarzyszenia.

            Całość ekspozycji pięknie komponowała się z kwiatowymi ikebanami na schodkach kwiaciarni, i z dywanem czerwono – biało – srebrnych kwiatów na poboczu chodnika...

„Moje piękne miasto” w fotografiach międzyrzeckiego artysty Grzegorza Paczkowskiego. Dostrzeżone i uwiecznione szczegóły fauny, flory i obiektów architektury, pejzaży okolic miasta. Żabka – grzechotka spod Kurska, w zieleni oczywiście, delikatna skórka gada w refleksach nasłonecznionego dnia. Widzę, jak pani z pieskiem zatrzymuje się, ogląda żabkę, spieszy się, ale znalazła chwilę, by trzy sekundy poświęcić żabce Paczkowskiego... Nad Obrą zachód słońca w ciemno fioletowo – niebieskiej głębokiej czerwieni, w znikającej za horyzontem kuli światła. XVII w. budynek starostwa – dzisiejsze Muzeum międzyrzeckie, na pierwszym planie zabytkowy kamienny klomb widoczny za drzewa. Zimna biel śniegu nad Obrą, kłęby mgły nad rzeką. Piękne stare drzewa w jesiennej szacie przy kościele św. Wojciecha, okalające świątynię. Tajemniczość okrągłych korytarzy MRU, ślady szyn, na których sunęły tu kiedyś pociągi. Znów grupka kilku osób zatrzymuje się przy sztalugach, pytają o cenę fotografii. Na zdjęciach w podziemnym świecie, za  sprawą oświetlenia, wydobywa nowe aspekty i znaczenia. I mieszkańców – nocka rudego – bardzo sympatycznego, jednego z licznych nietoperzy rezydentów w ciemnych korytarzach. Na XIII w. świątyni kościoła św. Jana płaskorzeźba, bardzo ciekawa – maszkaron. Ratusz w nocnej odsłonie, jasno oświetlona wieżyczka, jak księżyce odbijają się w jej świetle kamienice wokół rynku, przyległe na obrzeżach. I pejzaże, wszystkie kolory odchodzącego lata w Parku Zamkowym, na pierwszym planie w górnej części liście, jeszcze zielone, i takaż trawa, smukłe źdźbła w brązie opadłych, drzewa – pnie we  mgle na jednym z kanałów i mostek drewniany dalej, łączący brzegi. Słońce, w swoim wodnym odbiciu w tafli jeziora Głębokie, białe wnętrze gwiazdy i  żółta korona, delikatny rysunek drzewa z boku. Dalej mgła w Parku, jeden z tych mistycznych widoków. Korale rosy na pajęczej sieci, uchwycone w  odbiciach światła, w tle przymglonej zieleni. Wnętrze dziedzińca zamkowego ze schodami na basztę, surowe mury z ze średniowiecznej cegły...

            Ślad artysty w centrum miasta na głównej krzyżówce. Dobitny i dyskretny jednocześnie. Skutecznie zapraszający do zatrzymania się. I taki był cel  tej wystawy...

Iwona Wróblak

październik 2008