Stowarzyszenia Szansy Jubileusz - 25 lat...

Taras Pensjonatu „Pod Strzechą” - stolik, krzesła, i wejście do jednego z pokoi Pensjonatu, gdzie mieszkają. „- Tutaj zawsze było cudownie; impreza bycia razem, i śpiewania Razem, bez konkurencji. Wspólne cieszenie się sobą...” - mówią mi Panie Borowicz, Basia i jej Mama... nic dodać, nic ująć. Basię pamiętam z poprzednich Prezentacji; opanowanie, spokój na scenie, i swoboda śpiewania... Basia to lubi – śpiewać. Prawie zawodowstwo... Cisza i ciepło piątkowego wrześniowego wieczoru na Głębokim, z widokiem na pobliskie jezioro. Już się szykuję na spotkanie z pozostałymi uczestnikami Prezentacji. Starzy znajomi...

Rozpoczyna je Środowiskowy Dom Samopomocy. Terapeuta Janusz Grządko z gitarą klasyczną – inicjowanie wspólnego rytmu, w półokręgu instrumenty etniczne; djembe, grzechotki, marakasy, przeszkadzajki, pałeczki drewniane, kotły. Będzie i taniec – pantomima; zastygnięci w oczekiwaniu na wydarzenie dwoje ludzi, w białych pradawnych kostiumach. Inicjują ruch i rytm, porządkuje się wspólny, jak bicie jednego wielkiego dźwiękowego Serca...

Tegoroczny koncert prowadzą wspólnie: Sylwia Guzicka prezeska Stowarzyszenia „Szansa” na Rzecz Osób Niepełnosprawnych Uzdolnionych Artystycznie i Jacek Bełz – gospodarz, właściciel Agencji Usługowej „Duet”, Pensjonatu „Pod Strzechą” na Głębokim. Powitanie wykonawców, gości, przyjaciół „Prezentacji”, którym w tym roku przypada Jubileusz XXV lecia.

Przemysław Sokołowski z Warsztatu Terapii Zajęciowej Domu Pomocy Społecznej występuje jako pierwszy wokalista, z dwoma piosenkami z repertuaru „Perfektu” i „Budki Suflera”. Tancerz Czesław Nowakowski z WTZ DPS – nowa choreografia w stylu breake dance, scena wychodzenia Osoby w Białej masce poza kostyczny świat doczesności, z kurtyny plastikowej zasłony, jak zawsze ciekawe, w jego wykonaniu, autorskie przedstawienie.

Nasi Prezentacyjni ulubieńcy, od lat... Honorata Frankiewicz z Ostrowa Wlkp.; uroda bezczasowego uśmiechu radości życia, jako takiej, samej dla siebie i dla nas, mimo uszkodzeń ciała – zawsze nas wzmacnia; Honorka mówi, że jest „w domu” u Nas i z nami, śpiewa dla Nas od dawna, cieszymy się, że znowu przyjechała, po trzyletniej przerwie w „Prezentacjach Szansy”. Śpiewa dawny przebój o marchewkowo- włosym rudzielcu, „brzyduli”, dziewczynie akceptującej siebie, taką jaką jest.

Izabela Jakubowska z Przylepu-Zielona Góra, w piosence „Szukaj mnie” i następnej - „Zatrzymaj mnie”, z repertuaru E. Geppert i IRA. Iza też nie jest u nas pierwszy raz, zawsze bardzo przeżywa swoje występy, kibicujemy jej mocno.

Barbara Borowicz z Poznania, jedna z moich ulubionych wykonawczyń na „Prezentacjach” w piosence „Najtrudniejszy pierwszy krok”. W swoim repertuarze ma wiele piosenek, autorskie interpretacje, wyczucie charakteru utworu, jest bardzo muzykalna. Sławomir Filus nauczyciel muzyki w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym jest w tym roku akustykiem na „Prezentacjach”.

Anna Ilminowicz „Anigla” z Osiecznej, nasz – jak nazywamy ją, „Słowik”. Ania tradycyjnie bardzo dobrze się przygotowała, trudna warsztatowo piosenka, przebój Whitney Houston, bijemy brawa, są zasłużone. Śpiewa jeszcze piosenkę H. Ordonówny „Na pierwszy znak”. Nutki starannie eksponowane, możliwości głosowe Ani są imponujące; jak wiele można dokonać pracą, nawet będąc osobą z niepełnosprawnościami.

Katarzyna Leśkiewicz z Trzciela – już nie uprawia sportu strzeleckiego, ale śpiewa nadal bardzo dobrze. Piosenki z gatunku poezji śpiewanej; „Pomóż mi odnaleźć” i klezmerskie w formie „Czerwone korale” , zawsze chętnie śpiewany przebój.

SOSW Międzyrzecz – w tym roku to trzech wychowanków: Jakub Puk, Konrad Żagiel i Filip Buganik, z nimi śpiewa też, akompaniując na instrumencie klawiszowym, Sławomir Filus - o tym, że mamy uśmiech w deficycie, a jest potrzebny od rana do wieczora, jak parasol w deszczu. Niewątpliwie.

Na koniec nasza perełka lokalnego muzykowania – Maria Karolina Szulga. Mimo dużego niedostatku słuchu Karolina „czuje” muzykę niepojętymi dla nas wibracjami, zmysły nasze człowiecze są dalece niepoznane, tak jak wrażliwość na sztukę, kulturę, na „Prezentacjach” mamy na to dowody. Karolinka zawsze zostawia nam – to jej sposób śpiewania – wielki margines dopowiedzenia własnego, zaśpiewania sobie w swoim wnętrzu, między osobniczymi pięcioliniami... Zaśpiewała „Na moście w Avionion ” i „Se tu' egal” (z franc. jest mi wszystko jedno), to utwór zamykający koncert „Prezentacji”, do którego muzykę napisał Bolesław Kołodziejski, słowa – J. Tuwim.

Po wspólnej fotce głos zabrali zaproszeni goście; dyr. S.P. Nr 2 Katarzyna Dymel, dziękując jednocześnie Sylwii Guzickiej - „ Wszyscy występujący dzisiaj są piękni – swoją muzyką, zaangażowaniem...” - powiedziała. Ewa Walkowska, sekretarz Gminy, wręczając Sylwii kwiaty, zaoferowała swój wolontariat dla Stowarzyszenia. Wystąpili też Elżbieta Górna z PCPR, Arleta Stachecka dyr. SOSW, Anna Kwiecińska dyr. DPS WTZ, Roman Malinowski z ZLOP i oczywiście założycielka „Szansy” Anna Szulga. Kunsztowny (i bardzo smaczny) tort ze świeczkami z okazji Jubileuszu XXV lecia „Szansy” triumfalnie wjechał przed scenę...

Sponsorzy wydarzenia: Starostwo Powiatu Międzyrzeckiego, Urząd Gminy Międzyrzecz, Związek Lubuskich Organizacji Pozarządowych, Fundacja „Serce na Dłoni”, Rejonowy Sztab Ratownictwa Społecznej Krajowej Sieci Ratunkowej w Międzyrzeczu, Beata i Jacek Bełz, Katarzyna Wiese, Darczyńscy 1,5%, Beata i Henryk Szmulkis, Ksawery Pietkiewicz, Drukarnia „Jadar”, Zofia Plewa.

Podziękowania także dla: Haliny Pilipczyk, Justyny Obrębskiej, Haliny Huńczak, Anny Sawka, Starostwa Powiatowego Międzyrzecz, Arlety Stachecka, Katarzyny Dymel, Gminy Międzyrzecz, MOK Międzyrzecz, Elżbiety Górnej PCPR Międzyrzecz, Ewy Zdrowowicz-Kulik, B.H. Szmulkisów, Lubuskiego Banku Spółdzielczego, Ksawerego Pietkiewicza, Katarzyny Wiese, Kamili Matacz, Mirosławowi Janzowi, Pensjonatowi „Pod Strzechą”, Iwony Wróblak, Bolesława Kołodziejskiego, Izabeli Stopyra, Związku Lubuskich Organizacji Pozarządowych, Sławomirowi Filusowi.

Iwona Wróblak

październik 2023 r.  

Prezentacje Szansy niezmiennie artystyczne

           

Dwie rzeczy są ważne w corocznych spotkaniach na Prezentacjach  Stowarzyszenia Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej Uzdolnionej Artystycznie „Szansa” – rozmowy towarzyszące spotkaniu przyjaciół i dbałość o wysoki poziom artystyczny wokalistów. Uczestnicy czekają na to święto śpiewu i spotkań przy rozmowie – o wszystkim – przez cały rok. XXIV Prezentacje, tyle lat trwa inicjatywa inspiratorki wydarzenia Anny Szulgi, od kilku lat pani Anna nie jest sama, chociaż nadal jest pierwszym dobrym duchem Prezentacji – pomaga jej obecna prezes Stowarzyszenia Sylwia Guzicka, nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 2 w Międzyrzeczu.

Bolesław Kołodziejski z Zielonej Góry (pedagog, terapeuta) podobnie jak w zeszłym roku, i w poprzednich latach, towarzyszył spotkaniu jako prezenter w czasie koncertu, a przedtem przez kilka godzin prowadził próby przed występem, udzielał rad dotyczących emisji głosu, interpretacji. Wydarzenie od lat ma miejsce w przyjaznym dla obywatelskich inicjatyw ośrodku wypoczynkowym Pensjonacie „Pod Strzechą” nad J. Głębokim należącym do Beaty i Jacka Bełzów. W miejscu, gdzie tak dobrze czują się bywalcy Prezentacji, też artyści goszczący tu na plenerach i wernisażach, a także turyści, goście Pensjonatu.

Po powitaniu zaproszonych gości z władz samorządowych, przedstawicieli burmistrza i Rady Miejskiej, innych zaprzyjaźnionych osób, m.in. Ewę Zdrowowicz – Kuik z Fundacji „Serce na dłoni”, podziękowaniu sponsorom i instytucjom wspierającym przedsięwzięcie, m.in. BGŻ, mieliśmy znowu, jak poprzedniego roku, niewątpliwą przyjemność posłuchać i zobaczyć Szansowych artystów. Poziom profesjonalizmu, powaga, z jaką podchodzą do merytorycznych przygotowań do występu, radość, z jaką tu przyjeżdżają, wróżą tej imprezie jeszcze długie życie.

Od jakiegoś czasu mamy na Prezentacjach gości ze Środowiskowego Domu Samopomocy w Międzyrzeczu; Magda Wróbel, Helena Szczyrbak, Bartek Stański, Tomasz Terpiłowski, Dariusz Mrozek, Mateusz Pasja wykonali „Taniec Eleny” Michała Lorenca.  Bardzo ciekawy był zespół instrumentalny z Pszczewa pod kierownictwem muzykoterapeutki Ewy Skrzek – Bączkowskiej. Koncert był próbką działalności Ewy, inspirującej temat i rytm, w terapii holistycznej, poprzez aktywny udział osób w koncertach na bębnach. Ewa od dłuższego czasu prowadzi takie zajęcia z małymi dziećmi, z osobami głuchoniewidomymi. Dźwięki etniczne, odwołujące się do wrażeń pierwszych w życiu człowieka, jego spotkań ze światem swoim wewnętrznym i dźwiękami otaczającej go natury, z ich kojącym, układającym mozaikę emocji efektem terapeutycznym jak mandalę. Etniczna pieśń „W moim ogródecku” w wyrazistej rytmice bębnów i innych instrumentów perkusyjnych zabrzmiała kulturowo uniwersalnie niczym indiańska gardłowa ballada w wigwamie-namiocie, naszym wspólnym kiedyś, ludzkości, domu… Korzenie cywilizacyjne, jak się okazało, mamy podobne, wywodzimy się z jednego pnia potomków słuchaczy swoich dźwięków, które dla każdej kultury, bez względu na szerokość geograficzną, są jednakowo pierwsze… Wokalista pszczewskiego zespołu Rafał Adam wykonał jeden utwór solo. Inni goście z Pszczewa to: Kinga Drehed, Małgorzata Walkowiak, Julita Tutka, Patryk Pitrusik.

Jako przedstawiciele Domu Pomocy Społecznej w Międzyrzeczu wystąpili Przemysław Sokołowski, z dwiema melodyjnymi piosenkami, wykonaniu towarzyszył spontaniczny ilustrujący śpiewany temat pociąg tańczących, któremu prym wiodła Anna Szulga, oraz Grzegorz Nowakowski, samouczący się tancerz breake dance, z zawsze nowym swoim autorskim układem choreograficznym, jego wizją tanecznego bycia w świecie. Grzegorz tego dnia z żalem opuszczał Głębokie – muzyka dla gości Pensjonatu ciągle grała…  Chociaż od rana pomagał jako wolontariusz przy organizacji Prezentacyjnego spotkania. Nowakowski, jak się dowiedziałam, obecnie także pracuje dla pana Bełza w Ośrodku, z czego obydwaj panowie są bardzo zadowoleni. Aktywność podopiecznych DPS WTZ - artystyczna, turystyczna, zawodowa jest duża, jeżdżą na rewizyty do zaprzyjaźnionych ośrodków, na hipoterapię, wycieczki itp.

Mieliśmy małą, ale dykcyjnie bardzo dobrą, deklamatorkę poezji dla dzieci (wiersz Mariusza Szwondera), Magdę Pośpieszną.

Stali dobrze znani nam goście, to zawsze pogodna jak słoneczko Honorata Frankiewicz. Bardzo muzykalna, doskonała interpretatorka, dojrzała warsztatowo. Wzór dla tych, którzy mając zdrowe ciało nie uważają tego dobra za wystarczające…

Izabela Jakubowska z roku na rok robi coraz większe postępy, co jest widoczne nawet dla laika. Dziewczyna chciała wypaść jak najlepiej, co skończyło się tremą, Iza ogromnie przeżywa każdy występ, chociaż śpiewa na Prezentacjach już kilka lat.

Kasia Leśkiewicz. Wózkowiczka. Sportsmenka (łucznictwo). Nieustannie z wielką przyjemnością wsłuchuję się w poetyckie wykonania pieśni Kasi. Są spokojne, dojrzałe, rozumiejące świat. Profesjonalna wokalistka. Tak jak i inni goście Szansy. Basia Borowicz. Kochająca śpiewać. Śpiewająca bardzo dużo (podobno przy każdej okazji). Razem z Władysławem Kaczmarkiem w duecie zaśpiewali jeden z włoskich przebojów z San Remo. Władysław także solo śpiewał piosenki intelektualnie niebanalne, refleksyjne. Z filozoficznym podtekstem.

Absolutnym hitem Prezentacji była Ania Iliminowicz. Szczuplutka dziewczyna o pięknym mocnym sopranie, na scenie przeistaczająca się w gwiazdę operowego wokalu, który mógłby wybrzmiewać nie tylko na spotkaniach muzycznych osób z niepełnosprawnościami. „The power of life” z repertuaru Jenifer Rush, zdumiewający profesjonalizmem występ, byliśmy, myślę że wszyscy słuchający, i turyści z plaży, i pracownicy Ośrodka, pod ogromnym wrażeniem. Nieco wyższy niż Jenifer głos, Ania zadbała, by muzycznie utwór był wykonany wiernie i poprawnie językowo (wersja angielska). Za gorące oklaski Ania podziękowała nam szerokim uśmiechem.

Karolina Szulga także była obecna, jako wokalistka, i nie tylko. Uczestnicy Prezentacji darzą się nawzajem ogromną przyjaźnią, i szacunkiem, to spotkanie napełnia ich dobrą energią, którą trzeba kumulować, bowiem następne dopiero za rok… Karolina zaśpiewała razem z Honoratką, potem także solo – m.in. piękny utwór z repertuaru Kai „Wspomnienie róży”. Karolina lubi utwory trudniejsze, wymagające przemyśleń, muzycznie nieproste, z którym od lat daje sobie znakomicie radę – interpretując je za każdym razem nieco inaczej, wydobywając z nich nowe akcenty i znaczenia.

Wspólna pieśń, którą tradycyjnie inicjują na zakończenie Karolina i Bolesław, o tym jak wszystko przemija – zostają tylko przyjaźnie i ludzie, z którymi się dobrze czujemy było ostatnim akcentem. Anna Szulga i Sylwia Guzicka zapowiedziały za rok jubileuszowe XXV Prezentacje. Będziemy czekać…

Iwona Wróblak

sierpień 2019

Koncert VII Prezentacji Szansy

            Widownia dopisała przed sceną na placu przy Restauracji „Tequila”. Przy ławach dużo zaproszonych gości, sympatyków i widzów. Powitanie przybyłych przedstawicieli instytucji przyjaznych środowisku dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz osób prywatnych.

            W czasie koncertu za niedużą kwotę można zakupić prace plastyczne dzieci. Wywieszone obok sceny oglądałam w przerwie między występami. Są jedyne i niepowtarzalne. Podpisane inionami i nazwiskami. Międzyrzeckie Stowarzyszenie Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej Uzdolnionej Artystycznie „Szansa”, które było organizatorem całości koncertowych atrakcji artystycznych, od dawna działa na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Prowadzi zajęcia plastyczne, i inne, przez cały rok

            Tymczasem na scenie trwa koncert, niepełnosprawnym wykonawcom, w pokonywaniu schodków pomagają żołnierze z naszej jednostki. Łukasz Żakowski, recytator kilku wierszy, jeden z nich dedykuje żołnierzom. Piosenki wykonali: Ada Dobrzyńska z Nietoperka, Aneta Żakowska z Bobowicka, Karolina Ossowska z Gorzowa, Honorata Frankiewicz z Ostrowa, nasza Karolina Szulga z Międzyrzecza, która dedykowała piosenkę państwu Dudzińskim, Gabrysia Przygoda. DPS Rokitno wystąpiło z przedstawieniem: „Chłopska nadzieja”. Aktorzy byli ucharakteryzowani, na scenie działa się  akcja. Uczestnicy włożyli w spektakl dużo pracy.

            Pod koniec imprezy widzowie mieli możliwość obejrzeć próbkę umiejętności rosyjskiego zespołu „Poteshki”, jednego z uczestników Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Dziecięcego. Kultywujący tradycję skomoruchów – dawnych wędrownych wagabundów, cudaków, błaznów, zespół liczy łącznie ok. 70 osób. Chłopcy w wieku od 8 do 16 lat prezentują akrobatyczne umiejętności, bardzo muzykalni - śpiewają na wiele głosów, każdy gra na kilku instrumentach. Wszyscy uczą się w szkołach muzycznych, jeżdżą z przedstawieniami po krajach na całym świecie. W bogatym programie mają klasykę i folklor rosyjski, pieśni stare i nowe, ich trawestacje, często żartobliwe. Pochodzą z okręgu wołogockiego (600 km na północ od  Moskwy). To, co zobaczyliśmy na scenie, to był folklor żywy, pokazany w sposób oryginalny, ciekawy i bardzo profesjonalny. Doskonałe jest aktorstwo młodziutkich wykonawców, dopracowane, przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. Zespół prowadzą państwo Boruccy.

            Dziękując wszystkim wykonawcom pezes „Szansy” Hanna Szulga złożyła serdeczne podziękowania również MOK w Międzyrzeczu, pracownikom restauracji „Tequila”, ŚDP, mediom, rodzicom, członkom i sympatykom „Szansy”, sponsorom, żołnierzom, za ich nieocenioną pomoc, zrozumienie idei Stowarzyszenia w realizowaniu programu, m. in. poprzez VII Prezentacje. Kończąc zaprosiła wszystkich na „Prezentacje” za rok.

Iwona Wróblak

wrzesień 2003

Wszyscy jesteśmy światem...

            To najcelniejsze motto tegorocznych VIII Spotkań dzieci i młodzieży niepełnosprawnej uzdolnionej artystycznie, zorganizowanych przez Stowarzyszenie „Szansa”. Dobry poziom artystyczny, ciekawe widowisko dla mieszkańców miasta, szczególnie spektakl zrealizowany przez grupę teatralną z DPS Rokitno – kier. pan Krzysztof Hołody. Szczere wyrazy uznania za smak artystyczny, wyczucie sceny, dla instruktorów za reżyserię, scenografie i teksty. Widowisko nośne medialnie, wyraziste i jasne w swojej zdeklarowanej w tytule: „Miłość zwycięża” idei, przesłanie o przebaczeniu, o  mądrej miłości i tolerancji. W formie średniowiecznego moralitetu o dziejach świata, sceny obrazujące wojnę, cierpienie spowodowane żądzą panowania nad bliźnim, w klamrach czasu naszej cywilizacji od starożytnego Rzymu po ostatnie wojny, także niewolnictwo konwenansów i zwyczajów, tutaj na  przykładzie poddaństwa wschodniej kobiety swojemu mężowi – i panu. Nam wszystkim brzmi muzyczny refren niby modlitwa ponadczasowa, pytania o  sens życia, cierpienia; „Quo vadis Domine?” – dokąd zmierzasz Panie, Ty Sensie świata... Człowiek sam odnajduje odpowiedź, w ciszy cmentarnej, po  swoich bliskich poległych i zamordowanych w wojnach, w medytacyjnej, czy modlitewnej, refleksji. Miłość zwycięża, przebacza, czas wojny przemija, bo  taka jest Zasada – takie prawo – przemijalności zjawisk. Śpiewają aktorzy – uczestnicy – „miłość przebacza, łaskawa jest, nie unosi się pychą, we  wszystkim pokłada nadzieję, nie ustaje”. Usłyszeliśmy, ze sceny na placu przed „Tequilą” – „popatrz na świat, zagubiłeś się w sobie, podaj mi dłoń, trzeba iść po nocy po świt” – we are world (wszyscy jesteśmy światem).

             Na obrysach wielkiego serca ustawionego na scenie zawieszono płonące lampy. Patrzyliśmy wszyscy, odstawiono na bok kiełbaski i napoje, nasze doczesne rzeczy. Zawsze podziwiam u kogoś umiejętność przekazania w sposób czytelny i klarowny dla odbiorcy ważnych idei, tutaj to była uniwersalna filozofia pokoju i miłości nierozróżniającej, mądrej, pełnej współczucia dla człowieka, dla jego cierpienia, ze świadomością własnego uczestnictwa w  realnym spektaklu życia.

            Klimat radosnego spokoju udzielił się wszystkim. Wystąpiła Ada Dobrzyńska, która śpiewała już na poprzednich Prezentacjach, Partyk Dobkiewicz i Paulina Wittke. Polubiliśmy także Honoratę Frankiewicz, za subtelne, dojrzałe i ciepłe wykonanie kilku piosenek, z którymi wyjeżdża wkrótce na występy do Grecji. Wystąpiła Izabela Jakubowska, Aneta Żakowska, Natalia Jaśkaczak, Monika Kubiak oraz Maria Karolina Szulga – wspaniałe dziewczyny, pięknie śpiewające, o wrażliwej osobowości. Zespół „Box” z Pszczewa zagrał nam kilka utworów.

            Sylwia Guzicka podziękowała za przybycie zaproszonym gościom i publiczności, która nie zawiodła organizatorów. Był senator Zdzisław Jarmużek – patron Prezentacji, pani Maria Górna – Bobrowska, kierownik PCPR w Międzyrzeczu i inni goście.

            VIII Prezentacje prowadziła Joanna Rycerz, pracownik Collegium Polonicum przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, organizator Europejskiego Festiwalu Integracyjnego w Słubicach (Festiwal: „Kolory Europy”). W dzisiejszym dniu zobaczyliśmy jeszcze niezapomniany taniec osób na wózkach inwalidzkich – z podkładem muzyki klasycznej. Przygotowało go Lubuskie Stowarzyszenie Inwalidów Narządów Ruchu z  Zielonej Góry. Są zespołem tanecznym od trzech lat, łączy ich pasja miłości do tańca. Mogliśmy podziwiać doskonałe zgranie wszystkich tancerzy, pełnosprawnych i tych na wózkach. Panie w doskonale skrojonych sukniach i eleganccy panowie. Ciekawe układy taneczne, widowiskowe tango, pełne żaru i namiętności, wykonane na końcu zebrało wokół sceny gromady widzów, czegoś takiego jeszcze w Międzyrzeczu nie było. Taniec i muzyka jako język uniwersalny przemówił do wszystkich obecnych, wydobył pokłady empatii, pokazał, że tych różnic związanych z innością, niepełnosprawnością naprawdę nie ma, jeśli chodzi o rzeczy najistotniejsze, związane z naszymi emocjami wobec ludzi nam bliskich.

            W trakcie Prezentacji można było obejrzeć prace plastyczne wykonane przez dzieci ze Stowarzyszenia „Szansa”: Ewelinę Wittke, Wiolette Musiał, Patrycje Purską, Magdę Jankiewicz, Marcina Robakowskiego, Adelę Malińską.

            Podziękowanie za przygotowanie Prezentacji złożono sponsorom, bez wsparcia których impreza nie mogłaby się odbyć, za pomoc rzeczową i  finansową oraz wkład własnej pracy. Proszona piszącą o specjalne podziękowanie - w imieniu Moniki i Zofii Kubiak – dla pani Hanny Szulgi.

Iwona Wróblak

wrzesień 2004

Nutki towarzyszą Prezentacjom

            Kawiarnia Stop-Klatka w Międzyrzeckim Ośrodku Kultury. Nutki towarzyszą Prezentacjom – rozpięte na dekoracjach, kolorowe, jako symbol radości wspólnego śpiewania. XXI „Prezentacje” Artystyczne Stowarzyszenia Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej Uzdolnionej Artystycznie „Szansa”.  

Śpiewnie, empatycznie, w taki sposób spotykają się od wielu lat na naszych międzyrzeckich Prezentacjach. Przygotowują się do nich długo, przez wiele miesięcy. Dla wielu to jeden z nie tak wielu jasnych promieni w codziennym zmaganiu się z własną niepełnosprawnością, także z barierami społecznymi, architektonicznymi.

            Od wielu lat towarzyszy im, wspiera, Bolesław Kołodziejski, nauczyciel, terapeuta mający bogate doświadczenie zawodowe zdobyte w różnych środowiskach, gdzie pracował. Zna się także na wokalistyce – jak większość instruktorów, od których oczekuje się, oprócz wiedzy fachowej, zdolności i  wrażliwości artystycznej, wiedzy humanistycznej.

            Poznaliśmy w gronie występujących na Prezentacjach wiele wspaniałych osobowości. Przyjeżdżają do na nas, bo tu jest ciepła przyjazna atmosfera. Czekają na nich akceptacja widowni koncertu, potem wspólne spotkania, rozmowy do późnej nocy. Będą, jak co roku, goszczeni przez naszego restauratora Jacka Bełza na Głębokim „Pod Strzechą”. Maria Karolina Szulga, śpiewaczka, którą znamy od dziecka, razem z jej pełną energii i uporu w  rehabilitacji jej dziecka, mamą Hanną Szulgą, długoletnią działaczkę w „Szansie”– szansy tej realnej na samorealizację każdej osoby z  niepełnosprawnościami, dedykowała panu Bełzowi jedną ze swych wspaniale wykonanych, mimo uszkodzenia słuchu, pieśni. Drugą – Bolkowi Kołodziejskiemu, długoletniemu konferansjerowi koncertów „Szansy”, jej przyjacielowi.

            - Patrzeć w oczy gwiazd. Spojrzenie w dobrym kierunku, we właściwym kierunku. Tak zawsze trzeba spoglądać. Mimo uszkodzeń świata i swoich. To cytat jednej z tekstu piosenek, tutaj mają szczególną wymowę, chociaż w programie są też inne, zwykłe, ze względu na swój relaksacyjny charakter. Cieszyć się życia, z dnia codziennego – należy i wypada zawsze. Nie dajmy, by coś zakłóciło nasz wewnętrzny spokój. A że można w ten sposób żyć – przekonują nas o tym goście Prezentacji, którzy mimo przeciwności losu prezentują nam – jako dar od nich, swój uśmiech – tylko naśladować…

            Koncert zwyczajowo rozpoczęły powitania i podziękowania osobom, sponsorom, instytucjom i władzom miasta za wsparcie w działalności Stowarzyszenia. To też podziękowanie dla wspaniałych ludzi towarzyszących osobom niepełnosprawnym – instruktorów, rehabilitantów - przyjaciół, którzy sprawdzają się codziennie. Rafał Kaszubki z Domu Pomocy Społecznej w Jasieńcu jest ich przykładem. Na coroczne Prezentacje przywozi grono podopiecznych. Wystąpią indywidualnie z krótkimi recitalami piosenek, osoby też jako grupa taneczna – w tańcach klasycznych.

            Monika Kubiak od kilku lat śpiewa piosenki na wielu imprezach miejskich. Jest muzykalna, rozwija się artystycznie, jej wysoki głos emanuje radością. Ania Ilminowicz z Leszna śpiewając na naszych Prezentacjach skupia się maksymalnie na zadaniu, które ma do wykonania. Podarowuje nam swoją piosenkę, siebie. W wykonanie wkłada dużo energii wewnętrznej, jak prawdziwa artystka. Śpiewanie jest jej namiętnością życiową. Ania umaszcza się na scenie w muzyce i tekście do niej jak w soczewce własnej, eksponowanej wrażliwości. Dopiero w ten sposób pokazana widać, jak rzeczywiście postrzega świat i siebie, arterapia to potężne narzędzie rehabilitacyjne.

            Osoby ze Szkolnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego, z opiekunem Anną Pielesiak, zaprezentowały krótką etiudę teatralną mówiącą o  przemocy i jej złym wpływie na ludzi. Zawierała czytelne przesłanie ostrzegające przed prześladowaniem innych, tych którzy nie potrafią się bronić. Są  przez to wykluczeni, wtłoczeni w szufladę płaskiego społecznego osądu, w schematy płytkiego osądu.

            Iza Jakubowska z Czerwieńska, energiczna dziewczyna, która śpiewa u nas energetyczne, rytmiczne piosenki. Władysław Kaczmarek z Poznania swym cieplnym tenorem interpretujący utwory z gatunku poezji łotrzykowskiej. Basia Borowicz z Poznania – dojrzałe interpretacje wokalne. Są takie, bo  Barbara uwielbia śpiewać i robi to prawie bez przerwy i w każdej niemal sytuacji. Robert Guździoł z Ostrowa Wielkopolskiego – także jest u nas już nie  pierwszy raz, wybiera ciekawe piosenki. Honorata Frankiewicz czyli uśmiech, radość i empatia – obok dobrego warsztatu wokalnego i takich też  warunków głosowych – nasz, obok Moniki, słowik w „Szansie”.

            Środowiskowy Dom Samopomocy w Międzyrzeczu także wydelegował swoich podopiecznych, którzy prezentowali nam układy taneczne. Katarzyna Roszak próbująca swych sił w znanym przeboju Budki Suflera „Bal wszystkich świętych”. Nasi wózkowicze – Marlena Wojtczak z Ostrowa Wlkp. z Robertem razem przygotowali piosenkę. Towarzyszy im Honorata. Śpiewanie zespołowe to trudniejsza sztuka. Koncert kończy Karolina Szulga, która zaczynała śpiewać w wieku kilkunastu lat, teraz jest dorosłą kobietą, chociaż dla wielu znających ją od dzieciństwa ciągle jest tą samą muzykalną, upartą w dążeniu do profesjonalizmu – od lat bierze lekcje śpiewu – małą dziewczynką.

            Radość i upodobanie do muzyki – do muzykowania, jest wspólna ludziom bez względu na normę fizyczną czy psychiczną. W Stowarzyszeniu od  lat śpiewanie jest formą wyrażenia swojego miejsca, swoją prezentacją w gronie osób, w społeczeństwie, w końcu wobec siebie. Wielką satysfakcją, że się  odważyliśmy się wyjść na scenę, gdzie słucha nas (bardzo życzliwa) publiczność. I przeżyliśmy znowu to wielkie miłe wydarzenie – spotkanie w gronie uczestników międzyrzeckich „Prezentacji”.
Sylwia Guzicka - prezes "Szansy" i Hanna Szulga otrzymały od wykonawców, za wieloletnią pracę na rzecz Stowarzyszenia, bukiety kwiatów.

Organizator: Międzyrzeckie Stowarzyszenie SZANSA dziękują sponsorom:

Gospodarczy Bank Spółdzielczy, Urząd Gminy Międzyrzecz, Starostwo Międzyrzecz, Międzyrzeckie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji,  Zofia Plewa, Beata  i Jacek Bełz, Drukarnia „JADAR”, Katarzyna Wiese, Karolina Szulga, Rejonowy Sztab Ratownictwa Społecznej Krajowej Sieci     

Ratunkowej w Międzyrzeczu, Katarzyna Lis, Elżbieta i Włodzimierz Szopinscy, Anna i Jerzy Daszkiewicz, Beata i Henryk Szmulkis, Jarosław Leśniewski, Sławomir Guzicki; Darczyńcy 1 %, Elżbieta Górna, Katarzyna Nyczak - Walaszek. 

Współorganizatorzy: Pensjonat „Pod Strzechą”- Jacek i Beata Bełz, Międzyrzecki Ośrodek Kultury. 

Przygotowanie wykonawców, prowadzenie koncertu: Bolesław Kołodziejski- Zielona Góra

Iwona Wróblak

październik 2016